آب و فاضلاب روستاها

akbar

آب و فاضلاب روستاها

تالیف : دكتر محمد رضواني ، ماندانا كريمي

انتشارات : پیام نور

فصل اول
تعريف و مفاهيم روستا
اهداف
در پايان فصل، دانشجو با مفاهيم زير آشنا مي شود:
-1 تعريف روستا از ديدگاه هاي متفاوت
-2 شكل گيري روستا ها و مفهوم توسعه روستايي
-3 منابع آبي روستا هاي ايران


1-1 تعريف روستا
معني لغوي روستا در برخي از منابع، محل رويش يا رستنگاه گياه ذكر شده است، لذا حاكي از نقشي است كه روستا با وجود آب و زمين مناسب در رشد گياهان زراعي و شكل گيري اقتصاد كشاورزي دارد. در ايران، روستا از قديمي ترين زمان، يك واحد اجتماعي و تشكيلاتي و جايي بوده است كه در آن گروههايي از مردم روستايي براي همكاري در زمينه هاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي گرد هم تجمع يافته اند. روستا اساس زندگي اجتماعي ايران را تشكيل مي دهد و اهميت آن به اعتبار اينكه يك واحد تشكيلاتي در زندگي روستايي است، در سراسر قرون وسطي و از آن پس تا به امروز برقرار بوده است. در عرف روستا عبارت از محدوده اي از فضاي جغرافيايي كه واحد اجتماعي كوچكي مركب از تعدادي خانواده كه نسبت به هم داراي نوعي احساس دلبستگي، عواطف و علائق مشترك هستند، در آن تجمع مي يابند و بيشتر فعاليت هايي كه براي تأمين نيازمندي هاي زندگي خود انجام مي دهند، از طريق استفاده و بهره گيري از زمين و در درون محيط مسكوني شان صورت مي گيرد، اين واحد اجتماعي كه اكثريت افراد آن به
كار كشاورزي اشتغال دارند در عرف محل روستا يا ده ناميده مي شود. درقانون اصلاحات ارضي در ايران روستا چنين تعريف مي شده است، ده يا روستا عبارت از يك مركز جمعيت و محل سكونت و كار تعدادي خانواده كه در اراضي آن به كار كشاورزي اشتغال دارند و درآمد بيشتر آنان از طريق كشاورزي حاصل مي شود.

2-1 شكل گيري روستاها در ايران
تاريخ شكل گيري روستا در ايران، متجاوز از قدمت تاريخ مدون ايران است، به همين دليل گروهي از صاحبنظران اعتقاد دارند كه ايجاد روستا در ايران به هزاره هاي قبل از ميلاد مسيح مي رسد(لمبتون، 1362 ). متاسفانه تاكنون بررسي جامعي در اين زمينه
صورت نگرفته است و اطلاعات دقيقي از تشكيل اولين روستا هاي ايران در دست نيست. بنابراين نمي توان با دقت و صراحت و به استناد شواهد تاريخي مطرح نمود كه روستا هاي اوليه در ايران، چگونه، كجا، چرا و در چه تاريخي به وجود آمده اند. عده اي از جغرافيدانان و جامعه شناسان روستايي بر اين باورند كه روستاهاي اوليه از اسكان يافتن گروههاي كم جمعيت انساني كه پيش از آن، به شيوه جمع آوري و شكار و احتمالا نوعي دامپروري امرار معاش مي نمودند شكل گرفته است. اين گروهها پس از شناخت روشهاي كشاورزي، سكونت را بر حركت ترجيح داده، در قطعه زميني مقيم شدند و شايد به اين ترتيب يكجانشيني شكل مي گيرد. بديهي است كه با اسكان گروههايي از اجتماعات انساني و رواج كشاورزي به اشكال مطلوب تر، تركيب هاي جديدي در اين اجتماعات به وجود مي آيد و روابط افراد و نوع فرهنگ اين جوامع تغيير مي كند زيرا قبل از استقرار انسان و تشكيل اولين روستاها، روابط انسانها با توجه به مناسبات قومي شكل مي گرفته است. بعد از آشنايي انسان با كشاورزي و متعاقب آن، اتخاذ شيوه يكجانشيني نياز به وسايل توليد بيش از پيش احساس مي گردد. به علت فقدان يا سادگي و ابتدايي بودن وسايل كشاورزي، افراد علاقه بيشتري به پيوستن به يگديگر و تشكيل گروههاي بزرگتر نشان مي دهند زيرا كه تشكيل اجتماعات بزرگتر، ضمن برخورداري از امنيت بيشتر، در شكل دادن به زمين، استحصال آب ومراقبت از محصول كشت شده، امكانات زيستي مطلوبتري را موجب مي گرديد(افراخته، 1390)

.

.

.

.

.

.

ارسال نظر