تاثیر اراده در جواز و لزوم عقود

tfh1368

تاثیر اراده در جواز و لزوم عقود

مقدمه : یکی از اصول حاکم در زمینه اعمال حقوقّی ، عبارت از اصل حاکمیت اراده است که در فقه اسلامی ، که اساس اقتباس مقررات حقوقی ایران است ، با عبارت معروف «العقود تابعه المقصود » شناخته شده است ، به موجب این اصل آنچه سازنده عقد است عبارت از اراده طرفین عقد است . چنانچه این امر از ماده 191 ق.م نیز استفاده می شود ، یکی از نتایج اصل حاکمیت اراده ، اصل آزادی قرار داد است که در اثر آن طرفین عقد در انتخاب نوع عقد و ایقاع و طرف عقد و تعیین حدود آثار آن و شروط مندرج در ضمن عقد و نیز منحل ساختن عقد در موارد مجاز آزاد می باشد با توجه به اینکه عقد را از حیث دوام و استحکام یابی ثباتی آن به دو نوع لازم و جایز تقسیم کرده اند اسن سئوال مطرح می شود که آیا لازم و جایز بودن عقدی که ایجاد می شود تابع اراده طرفین عقد است ؟ به تعبیر دیگر آیا لزوم و جواز عقود و قرار دادها نیز مشمول اصل حاکمیت اراده یا اصل آزادی قراردادها می باشد یا اراده در این خصوص تاثیری ندارد و برای اراده در مورد مزبور نمی توان نقشی قائل شد . در بحث حاضر ابتدا مفهوم و ویژگی های عقد جایز و لازم مورد بررسی قرار گرفته و در قسمت دوم به ماهیت حقوقی و مبانی لزوم و جواز عقود اشاره شده و در قسمت سوم میزان تاثیر اراده در لزوم و جواز عقود مورد بررسی قرار خواهد گرفت .

ارسال نظر